خلوتم را نشکن شاید این خلوت من کوچ کند

 به شب پروانه به صدای نفس شهنامه

 به طلوع آخرین افسانه و غروبی که در آن نقش دیوانگی یک عاشق بر سر دیواری پیدا شد ...

 خلوتم را نشکن خلوتم بس دور است زهوای دل معشوق سهند

 خلوتم راه درازی ست میان من و تو خلوتم مروارید است به دست صیاد

 خلوتم تیر و کمانی ست به دست آرش ...

 آری خلوتم راه رسیدن به توست خلوتم را نشکن

من که میدونم تو دیگه حتی یه بارم نمیای این وبلاگو بخونی ولی من هنوز دارم مینویسم

از ۲۶ بهمن میگم : اولین بار بود یه هفته ندیده بودمت قلبم عینه دخترهای ۱۴ ساله تند تند میزد توهم که دیر کردی منم میترسیدم همش بابام از خواب پاشه یه هو گیر بده منم میام و .... کلا داستان شه مثل دیشب

ولی انقدر دعا دعا کردم بابام که پاشد هیچی نگفت منم سری زدم بیرون میخواستم برات گل بگیرم قبلش رفتم گل فروشیه دم خونمون گل رز قرمز نداشت بقیه رزهاشم پلاسیده هاش مونده بود دیگه گوفتم خودم گلم سنبلم

دلم میخواست لهت کنم نمیدونم فهمیدی چقدر به صورتت نگاه کردم به چروکایه بقل چشمت که عاشقشونم به رنگ چشمات که خحرم کرده  دیووووووووووو..... بقیشو نمیگم فقط کلی ۱۴۳ ۱۴۳ ۱۴۳

وقتی دیدمت تازه آروم گرفتم گفتم حیفه روزهایه خوبی که داشتیمو اینجوری شد همش بخودم میگفتم به درک اگرم دوست دختر داره مهم اینه که من دوسش دارم اصلا دیگه بعش گیر نمیدم ولی دوباره که تو کافیشاپ گفتی ساناز زنگ ومیزنه ئمن پاهام  مثل هر دفعه شروع کرد به لرزیدن دستام لرزید نمیتونم تحمل کنم خب اه نمی فهمی اگرم فحش دادم همش برای اینه که نمیتونم جلوی خودمو بگیرم تازه یه موقع هایی دوست دارم نافتم له کنم

تو حاضر شدی به قول خودت بخاطر نشکستن دل ساناز و اینکه آدم پستی نباشی ۴ ماه بهم خیانت کنی نشکستن دل اون واجب تر از من بود نه امین چطوری میتونستی تو چشام نگاه کنی بگی من بهت وفادارم بری شیراز با اون بری بیرون جوابمو ندی

چطور تونستی باهاش دبی باشی ببینیش من اینجا .... آره امین جون ماه پشت ابر نمی مونه تو داشتی ما دوتا رو اسکول خودت میکردی حیف من حیف وقتم تنها کسی هستی که نمیبخشمت من زندگیم تازه آروم شده بود من که بهت گفتم هروقت نخواستی بهم بگو برو برام سخته بعدا بفهمم با کسه دیگه ایم هستی وقتی با ساناز حرف زدم از خجالت آب شدم از اینکه به تو افتخار میکردم خدا میدونه چقدر دعا کردم بگه باهات دوست نیست دونه دونه حرفایی که به من میزدی به اونم زدی چی بهت رسید حالا ساناز جونت حالش خوبه النازم خوبه تو برو این بازیتو با یکی دیگه شروع کن ایشالله روزی نیاد برات که این حاله منو داشته باشی خندم میگیره میگفتی من هیچ وقت دروغ نمیگم حالم بهم میخوره یاده حرفات میوفتم موتورمو گرفتن چک دارم با پلیسه نهار دادیم ...داشتی به ساناز جون نهار میدادی حتی انقدر پستی رفتی با دوشمن آیدا دوست شدی دختر کم بود برات نه .................

روزگار همیشه اینطوری نمیمونه برات مطمئن باش هر شب با قرص خواب میخوابم یادم نیاد چیکار کردی باهام حرفایه ساناز مثله پوتک نکوبه تو سرم یاده حرفایه دوستات نیوفتم ...

خداحافظ...

خداحافظ...همین حالا

خداحافظ...به شرطی که بفهمی تر شده چشمام

    خداحافظ...کمی غمگین به یاد اون همه تردید

    به یاد اون آسمانی که منو از چشم تو میدید

خداحافظ...از اینجا که پر از غمه خسته شدم میخوام برم

قلبمو که دادم به تو دیگه باید پس بگیرم

موندن هرگز.........خداحافظ

دل من تنها بود.

دل من هرزه نبود....

دل من عادت داشت، كه بماند يك جا!

به كجا!!؟

معلوم است به در خانه تو!

دل من عادت داشت كه بماند آنجا...

دل من ساكن ديوار و دري است كه تو هر روز از آن مي گذري

دل من ساكن دستان تو بود!

دل من گوشه يك باغچه بود، كه تو هر روز به آن مي نگري....

راستي دل من را ديدي؟!!!

ساناز خانم باهاش رفتي دوبي +شيراز+مشاوره +.....

چطور دلت اومد با من اينكارو بكني

حرفات كه يادم مي افته خندم ميگيره

آره من به تو وفادارم بخاطر تو چه كارهايي نكردم همه رو گذاشتم كنار قول دادم بهت

با هر دست بدي با همون دستم ميگيري چرااااااااااااااااااااااااااااا خدا چرااااااااااااااااااااا

نميدوني چه حاليم روزي كه اين وبلاگو نوشتم چه آرزوهايي داشتم براش كه كي بدم بخوني چقدر خوشحال بودم ، تو با من چي كار كردي امين چي كم گذاشتم برات چه كار بايد ميكردم كه نكردم

      به کجا خواهم رفت

       روزگار را چگونه خواهم گذراند

           می خواهم ببینم ,نگاه کنم

     اما نه به باران , نه به سایه, نه به رویا

     بنشینمو ببینم , بهار را بنگرم

     به کجا خواهم رفت

    باشد که در این شب به جستجوی دل اندوهگینم بروم

    راهی به رهایی پیدا کنم

     تا سحر گاهی که در خواب

     تکه ای از جهان را ببینم که از یاد رفته

      و تا سپیده ای دیگر خدای را شکر کنم

      که تو چه دوری از من

      وچگونه از چشمانم فرود می آیی

      از قلبم

     و در ظلمات غربت باز به خواب می روم.

من دوست دارم لعنتي تو هم فهميدي داري اذيتم ميكني

مطمئن باش و برو ضربه ات کاري بود

 دل من سخت شکست و چه زشت به من و سادگيم خنديدي

به من و عشق پاکي که پر از ياد تو بود

و به يک قلب يتيم

 که خيالم مي گفت تا ابد مال تو بود

تو برو برو تا راحت تر تکه هاي دل خود را سر هم بند بزنم

..........

یکی گفت موقعی که این جوری بشی باید وبو ببندیش! احساس می کنم دیگه وقتشه......!! ولی نه! نمی خوام ببندمش! ولی حس رو هم دارما.......!

الان از همه متنفرم!

حالم به شدت گرفته است!

این بالاییه خیلی حرف دلمه!!!!!! حرف دلم یه چیز دیگه هم هست:

شاید دلیل گریه هام نباشی ولی بهانه ی ریختنشون هستی!!!

۲۱ دي بازم ماهگردمون بازم قهر اخه چرا انقدر پرويي تو امين .............

امروز كلي با حرفات دلمو شكوندي ولي گذاشتم پاي مشكلاتت قول دادي تا ۱۵ همه چي درست شه نميدونم چرا بهمن نميشه ...

در اوج دلتنگي و دل شکستگي ،در نهايت بي کسي و بغض

،زماني که همه فراموشت کرده اندو محبت و دوستي را از تو

دريغ مي کنند،آن زمان که دستي نمي بيني تا به ياريت بشتابد

و شانه هاي خسته و غمگينت را پناهي باشد ،بدان که هميشه

گوش شنوايي منتظر شنيدن غصه هاي توست.

آرام غصه هايت را بگو ، بغض هاي کهنه و نشکسته ات را در

حضورش بشکنو از جاري شدن اشک هاي بي بهانه ات شرم

نکن

توی هجوم تمام ملایمات و ناملایمات خودمو یه گوشه ای جا گذاشتم.اول سعی کردم به عقب برگردم شاید اینجوری می تونستم گم شدمو پیدا کنم اما نشد هر چی بیشتر وارد گذشته می شدم دورتر می شدم.

حالا راهو پیدا کردم می دونم که باید چطور باشم اما .........................................

اما یه چیزی مثل تنبلی یا شاید ذهن بیخودی مشغولم منو رها نمی کنه . شایدم من اونو رها نمی کنم!نمی دونم ولی اینجا غوغاست.

منتظرم.منتظر یه فرصت که بتونم با خودم حرف بزنم!کی می تونه این منو برگردونه؟

چند روز عشورا و تاسوعا هم گذشت چقدر لحضات باهم بودن تو اين دوران برام قشنگ بود الان رفتي دبي منتظرم زنگ بزني يه احساسي بهم ميگه كه .... نمي دونم شايدم اشتباه ميكنم ولي اي كاش بهم خيانت نكني امينم....

من به تو اعتماد كردم به همه چيت ............

من باشم و تو باشی و یه طبیعت بکر. فقط یه روز باهات خلوت کنم و از همه فکرامم خالی باشم. به هیچ چیز جز تو و طبیعت قشنگی که بهم هدیه دادی فکر نکنم.

چشمامو باز کردم. دوباره من و این دل خسته و این ذهن مشغول. كار،خونه،دوستایی که چند وقته ندیدمشون،بیماری خواهرم........

این روزا رو فقط با امید تو شب می کنم، از تو بهترین هدیه ها رو گرفتم و با تو و با یادت سخت ترین لحظه هامو سپری کردم.هنوزم وقتی باهات حرف نمی زنم اشکام دونه دونه می ریزن، یعنی من عاشقتم؟

چیزی رو امضا کن که بتونی پاش بایستی.

ديروز بهم قول دادي براي همه چي گفتي همه چي تموم شده

چقدر امروز خوشحالم ععععععععععععع زيزيم

که های های گریه هایم را

 خستگی زندگی از دست رفته را

وبغض سالهای مرده را

 که چون گلوله ای در گلوی زندگی نامه ام

فشرده شده بترکانم

 ودر کنارش، در امنیت وجودش 

آرام گیرم 

بار خدایا میخواهم بر شانه ات سر بگذارم و  گریه کنم

سیل اشکم  چون رود جاری شو د

بغض ترکیده ام کینه هایم را بشوید

آنگاه من باشم وتو وشانه مهربانت

وآرامش و سکونی که با تو بودن را بمن هدیه میدهد

امينم ماه گردمونه ولي تا الانش كه باهم دعوا كرديم آخه چرا يادت نيست؟

امروز از دل درد دارم میمیرم ۳۰ دقیقه دیگه میرم خونه زنگ زدم برنداشتی

دلم برات تنگ شده خره

ولی الان خوابی آخه تا نصفه شب حتماْ بیرون بودی کاش میفهمیدی دوست دارم میترسم نگرانتم دلم میخواد مال خودم باشی 

من شکوفایی گل های امیدم را در رویا ها می بینم
و ندایی که به من می گوید گرچه شب تاریک است
دل قوی دار
سحر نزدیک است .

می خواهم روزی بیاید

که دست در دست تو بروم در این جهان

هیچ کس نباشد

هیچ کس نگوید

گوشه ای بنشینیم کنار آب

نگاه کنیم به سیب

در راه اما خدا نزدیکتر از آن همه دور باشد

جهانمان پر از ماه و ستاره

و از فردا خبری نباشد

و من هنوز هم در همان خیالم

خوابم گرفته از سکوت

میخوابم تا فردایی که تو بیدارم کنی امینم

در زیر ماهتاب اول پائیز

در سکوت شبی بارانی

دختری آهسته به دنیای شاعری می آید

می ایستد مقابل رگباری بلند

همانجایی که درد دل را باید فریاد بزند

در تگنای تنهایی

بی قرار, بی قرار

از پشت شیشه ,می نگرد به ابر

می نگرد و در خیال می شنود به دنبال سپیده بگرد

از جنبش نسیم در هاله ی ماه آهسته می رود به درون اتاق

می رود در بستر می آرامد, چون سایه پس دیوار

می آرامد و به دنبال آمدن روز نیمه جان است

حال هنگام آمدن آفتاب است

را بهشت گمشده ی دخترک در بستر شکوفه ی آفتاب است

از درون این شب تاریک ای فردا

به سوی تو می آیم

فردا این پنجره را بگشا

به جانم رسیده این شب تلخ

ای فردا , ای امید دیریست که من پی تومی دوم

می دانم می آیی و به لب سپیده ی نزدیک

زندگی خندان را به من نشان می دهی

ره می سپارم به سویت

همراه شبتاب

می گویم

نمی شود دست از سر رویا هایم برداری ؟

دیشب دستی داشت بر سینه باران می زد

و می بارید

گیس خیس و بوسه

و فهم علاقه را با خود برد

این درست که من بغض علاقه

و گونه های لرزان را

طاقت دیدن ندارم

اما تو چند بار مرا تسلیم باران دیده ای ؟

ببین

بگذار راحت ات کنم

من تا آخرین مریمی های نگاهت را نبینم

دست از شمردن ستاره که هیچ

امکان ندارد

از خواب خوب با تو بودن بگذرم

حالا برو

بگذار فرق بین باران و بوسه را بفهمم